Παρουσίαση του πρώτου τεύχους

Έναν αιώνα μετά τον μικρό Χανς, η ιδέα της ψυχανάλυσης του παιδιού δεν αποτελεί σκάνδαλο. Σήμερα, σε όλα τα περιοδικά ποικίλης ύλης, στρατιές «ειδικών» δίνουν συμβουλές για την ανατροφή των παιδιών, για το πώς θα αποφευχθούν τα «ψυχικά τραύματα», για το πώς θα μυηθούν στη σεξουαλικότητα και θα αποκτήσουν φυσιολογική κοινωνική ζωή. Το άγχος της «φυσιολογικότητας» στοιχειώνει πλέον μικρούς και μεγάλους. Είναι όμως φυσιολογικό πράγμα ο άνθρωπος; Η εμπειρία της ψυχανάλυσης απαντάει αρνητικά. Το ανθρώπινο πλάσμα είναι ον εγγενώς αλλοτριωμένο. Επειδή ορίζεται από την ομιλία, από τη γλώσσα, η πρόσβασή του στην πραγματικότητα του εαυτού του, αλλά και του κόσμου που το περιβάλλει, είναι εξαρχής υπονομευμένη.
Αυτό που η ψυχανάλυση έχει να πει για τα παιδιά, προϋποθέτει την εξής πρωταρχική παραδοχή: οι συνθήκες που προσδιορίζουν το δράμα του υποκειμένου είναι ταυτόχρονα εκείνες που δίνουν και το πλαίσιο στο οποίο θα πορευτεί η ψυχαναλυτική θεραπεία. Αν το δράμα είναι ότι «γεννιόμαστε μέσα στην επιθυμία κάποιων άλλων», το όποιο θεραπευτικό αποτέλεσμα θα έρθει αναλύοντας τις έσχατες συνέπειες αυτής της εγγραφής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι περιπτώσεις παιδικής φοβίας, όπως η συναρπαστική ιστορία της Σάντι, μιας δίχρονης μικρούλας που μεγαλώνει σε δύσκολες συνθήκες σ’ ένα Λονδίνο παραδομένο στους ασταμάτητους βομβαρδισμούς των Ναζί, η οποία όμως δεν φοβάται τις βόμβες αλλά την εφιαλτική φιγούρα ενός σκύλου που στοιχειώνει τα όνειρά της. Η ψυχαναλυτική προσέγγιση αποδεικνύει ότι η παιδική φοβία δεν είναι διαταραχή γνωσιακού ή συμπεριφορικού χαρακτήρα· είναι η πιο αυθεντική έκφραση του γεγονότος ότι ο εξανθρωπισμός περνάει από την υποταγή στον συμβολικό νόμο του ευνουχισμού.

Κυκλοφορεί στα μεγάλα βιβλιοπωλεία Αθηνών και επαρχίας.

Η συντακτική επιτροπή:
Βλάσης Σκολίδης lasko-2@otenet.gr
Γεωργία Φουντουλάκη georgiafountoulaki@gmail.com
Μαρίνα Φραγκιαδάκη frangiadaki@yahoo.fr

Ακολουθήστε μας στα κοινωνικά δίκτυα